Μαθήματα ιστορίας απ’ την αντιτρομοκρατική

Γράφει σήμερα η Καθημερινή ότι «πηγές» της αστυνομίας συνδέουν τον Χριστόδουλο Ξηρό με τους εκτελεστές του Νέου Ηρακλείου, διότι, λέει, κι οι δυο κάνουν αναφορές σε εμφύλιο πόλεμο. Η δικαιολόγηση ακολουθεί:

Πράγματι, στην προκήρυξή τους οι «Μαχόμενες Επαναστατικές Λαϊκές Δυνάμεις» ανέφεραν ότι «ο εμφύλιος υποβόσκει εδώ και καιρό (…). Τον εμφύλιο δεν τον φαντασιωνόμαστε εμείς. Υπάρχει και μόνο η στρουθοκάμηλος δεν τον βλέπει. Είναι μια πραγματικότητα που θα αποκαλυφθεί στο άμεσο μέλλον με πιο σκληρό τρόπο». Κάλεσμα σε εμφύλιο απηύθυνε στο κείμενο – μανιφέστο του και ο Ξηρός: «Θα χτίσουμε το ΕΑΜ της εποχής μας (…) Ο Αρης (σ.σ. Βελουχιώτης) βγήκε στο βουνό με άλλους οκτώ και με πέντε τουφέκια μόνο. Εμείς είμαστε περισσότεροι και το ίδιο παλαβοί για να τα βάλουμε με έναν εχθρό φαινομενικά παντοδύναμο…» έγραψε μεταξύ άλλων.

Σκέφτομαι πως ο αξιωματικός της αστυνομίας που ομιλεί ανωνύμως στην εφημερίδα κατά βάθος μιλά την ίδια γλώσσα με τον Χριστόδουλο Ξηρό. Πόσα να πει κανείς για να το δικαιολογήσει αυτό; Ας μην πει κιόλας. Να μια φωτογραφία-χίλιες λέξεις από τον «πρώτο γύρο»:

Το Εθνικό Συμβούλιο (η Βουλή της Ελεύθερης Ελλάδας δηλαδή) συνεδριάζει στο δημοτικό σχολείο των Κορυσχάδων, 1944

Το Εθνικό Συμβούλιο (η Βουλή της Ελεύθερης Ελλάδας δηλαδή) συνεδριάζει στο δημοτικό σχολείο των Κορυσχάδων, 1944

«Όταν συναντώνται τα άκρα»: σπουδή στη μνημονιακή επιχειρηματολογία

Μια από τις αγαπημένες το τελευταίο διάστημα ασχολίες των προπαγανδιστών της πολιτικής του μνημονίου, είναι να σχολιάζουν τα «πολιτικά άκρα», και δη την αριστερά, για την ευκολία με την οποία συμπίπτει, λέει, σε διάφορες θέσεις με την ακροδεξιά. Σύμφωνα μ’ αυτούς τους προπαγανδιστές, υπάρχει συμπόρευση ακροδεξιάς και αριστεράς, ως στρατηγική συμμαχία απέναντι στους «ορθολογιστές» της μονόδρομης μνημονιακής πολιτικής. Πρόκειται, υποστηρίζουν, για το νέο πρόσωπο του  αριστερού οπορτουνισμού που ως χθες είχε το όνομα «Αριστερός μηδενισμός«.

Η Χελώνα νομίζει ότι δεν χρειάζεται να αποδείξει αυτή τη στιγμή το πόσο «ορθολογιστές» είναι οι λογιστές της πολιτικής μας ζωής, καθώς πλέον οι κωλοτούμπες είναι καθημερινό και ξεδιάντροπο φαινόμενο. Θα ασχοληθεί λοιπόν με τη σύγκλιση των υποστηρικτών της μνημονιακής πολιτικής με την χειρότερη μορφή της φασιστικής ακροδεξιάς. Θα μιλήσει για τις ταυτίσεις μεταξύ Καθημερινής και Χρυσής Αυγής, για τη σύμπτωση απόψεων του Ηλία Μαγκλίνη και του Ηλία Κασιδιάρη αντιστοίχως – αν και ο καιρός γαρ εγγύς όπου και η αντιστροφή των ονομάτων δεν θα θίγει κανενός την ταυτότητα.

Για να μην τεθεί σε αμφισβήτηση, η Χελώνα διαλέγει ένα παράδειγμα όπου φαίνεται ότι οι δύο Ηλίες ταυτίζονται στον εσωτερικό τους κόσμο, στη βαθιά συναισθηματική βάση του ορθού λόγου που είναι και για τους δυο οδηγός της σκέψης τους. Προσπαθήστε να ξεχωρίσετε ποιος Ηλίας γράφει τι – η σύνθεση ανήκει στη Χελώνα και δεν ήταν δύσκολη:

Μπορεί στην ειδησεογραφία να κυριαρχεί η φιλολογία περί δημοψηφίσματος, η παραπομπή Τσοχατζόπουλου, οι συγκεντρώσεις των «Αγανακτισμένων», υπάρχει όμως και μια είδηση, από αυτές που περνάνε στα ψιλά, αξίζει όμως τον κόπο να τη δούμε πιο προσεκτικά (δείτε τη, αν θέλετε, και σαν μια απόπειρα διαφυγής από «τα δικά μας»).

Η είδηση έρχεται από την Ιαπωνία και μέσα σε λίγες ώρες έκανε τον γύρο του κόσμου. Διακόσιοι εβδομήντα Ιάπωνες συνταξιούχοι πρότειναν να εργαστούν στη Φουκουσίμα ως «σώμα αυτοκτονίας», σκεπτόμενοι ότι θα έχουν πεθάνει προτού προσβληθούν από καρκίνο, συνεπώς, γιατί να κινδυνεύσουν νέοι άνθρωποι; Οι συνέπειες της έκθεσης στη ραδιενέργεια που έχει διαποτίσει την περιοχή είναι καταστροφικές για κάθε ανθρώπινο οργανισμό. Παρ’ όλα αυτά, τα συμπτώματα του φαινομένου αυτού δεν εκδηλώνονται άμεσα, αλλά σε βάθος χρόνου, ίσως και 20ετίας. Έτσι, μεγάλος αριθμός ηλικιωμένων Ιαπώνων δέχθηκε να αναλάβει αυτό το βαρύ φορτίο, απελευθερώνοντας πολλούς νέους ανθρώπους, που εκτίθενται ήδη σε θανάσιμο κίνδυνο. Για την ιστορία να σημειώσουμε πως η ιαπωνική κυβέρνηση αρνήθηκε να αποδεχθεί την συγκινητική προσφορά. Η ιαπωνική κυβέρνηση είδε με συμπάθεια την πρόταση των συνταξιούχων, έγινε όμως λόγος για «εθελοντές σε μια αποστολή αυτοκτονίας», ως «έσχατη επιλογή». Κάποιοι σύγχρονοι ηλικιωμένοι Ιάπωνες, λοιπόν, επιβεβαιώνουν τον αρχαίο νόμο των Σαμουράι: «Ενα δίλημμα μεταξύ ζωής και θανάτου λύσε το απλά, διαλέγοντας αμέσως τον θάνατο».

Η Ιαπωνία είναι μία χώρα με τεράστια Ηρωική παράδοση, η δεύτερη ίσως στον παγκόσμιο χάρτη μετά την Ελλάδα των παλαιότερων χρόνων. Οι Ιάπωνες είναι ένας λαός, που η Ιστορία του κύλησε παράλληλα με έναν ξεχωριστό κώδικα αξιών και πολεμικών αρετών. Αναφερόμαστε στις αρχές του bushido, της πολεμικής τέχνης που οδηγεί στη θεϊκή οδό. Στην πολεμική παράδοση των samurai, των ιπποτών της Ανατολής, που έσπασαν τα όρια του θανάτου, όπως ακριβώς οι Έλληνες πολεμιστές του αρχαίου κόσμου. Στην αναβίωση του ιδεώδους της ηρωικής θυσίας στον 20ο αιώνα από τους πιλότους kamikaze, που πήραν το όνομά τους από τον θεϊκό όνομα που κατέστρεψε τον μογγολικό στόλο, διασώζοντας τη μεσαιωνική Ιαπωνία.

Η παράδοση των Σαμουράι με τον κώδικα Μπουσίντο, οι καμικάζε και οι μαζικές, αυτοκτονικές επιθέσεις «μπανζάι» των πεζών στρατιωτών του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, οι συχνές αυτοκτονίες Ιαπώνων πολιτικών και εργαζομένων μεταπολεμικά, έχουν συμβάλει καθοριστικά σε αυτή την αντίληψη στη Δύση, ότι οι Ιάπωνες τον έχουν εύκολο τον θάνατο. Πρόκειται βέβαια για τεράστια κουβέντα. Οι αντιλήψεις αυτές είναι αλήθεια ότι γεννήθηκαν σε μια εποχή (μεσαιωνική Ιαπωνία) κλειστών κοινωνιών και ακόμα πιο κλειστών κοινοτήτων (Σαμουράι). Αν πάρει κανείς κυριολεκτικά και κατά γράμμα τα προτάγματα του «Χαγκαγκούρε», της «βίβλου» των Σαμουράι (το διαβάζει με θρησκευτική ευλάβεια ο Φόρεστ Ουίτακερ στο «Ghost Dog» του Τζάρμους) απομένει αμήχανος. Στο πνεύμα του όμως, η φιλοσοφία που πρεσβεύει (και που διαπέρασε την ιαπωνική παράδοση) έχει περισσότερο να κάνει με το να επωμίζεται κανείς μια οριστική πολιτική ευθύνη, καθώς και με την υιοθέτηση μιας στάσης ζωής, βασικό αξίωμα της οποίας είναι: «Αν απορρίψουμε τον αυτοσεβασμό είναι αδύνατο να εκτιμήσουμε τη ζωτικότητα» και «ο καθημερινός στοχασμός του θανάτου είναι το ίδιο με την επικέντρωση στη ζωή» (Μισίμα). Στο βάθος, οι Ιάπωνες μιλούν για υπέρβαση των περιορισμών του εαυτού, ώστε να μπορέσει κανείς να βυθιστεί σε κάτι ευρύτερο. Κι αυτό θα επιτευχθεί με την κατάργηση του φόβου της απώλειας – και ποια μεγαλύτερη απώλεια από εκείνη του εαυτού;

Όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που διαπότισαν την ιστορία της Ιαπωνίας ήταν αδύνατο να εξαλειφθούν από την ψυχή ενός ολόκληρου λαού, παρά την παρακμή που επήλθε τις τελευταίες δεκαετίες του άκρατου υλισμού και της πλήρους εκβιομηχάνισης της χώρας.

Στο «Λεξικό των κοινών τόπων», ο Φλομπέρ σχολιάζει στο λήμμα «Ιάπωνες συγγραφείς»: «Αυτοκτονούν γενικώς». Δεν ξέρω ποιους ακριβώς είχε στον νου του, κατά τον εικοστό αιώνα όμως, δύο πραγματικά μεγάλοι Ιάπωνες συγγραφείς όντως αυτοκτόνησαν: ο ένας ήταν ο Γιασουνάρι Καουαμπάτα, ο οποίος, αφού τιμήθηκε με το Βραβείο Νομπέλ το 1968, τέσσερα χρόνια αργότερα, το 1972, άνοιξε το γκάζι της κουζίνας του και τελείωσε τις μέρες του έτσι. Δύο χρόνια πριν, τον Νοέμβριο του 1970, ο εκρηκτικός Γιούκιο Μισίμα (ή Μίσιμα) αυτοχειριάστηκε δημοσίως με σεπούκου, το γνωστό στη Δύση χαρακίρι. Σεπούκου σημαίνει, αν δεν κάνω λάθος, «τελετουργική αυτοκτονία», ενώ χαρακίρι απλώς «ξεκοίλιασμα» και οι Ιάπωνες αποφεύγουν το δεύτερο όρο. Επώδυνη διαδικασία θανάτου, μέσω της οποίας ο αυτόχειρας αποκαθιστούσε τη χαμένη του τιμή. Απαιτούσε ψύχραιμο χέρι και απόλυτη συναισθηματική ηρεμία. Εξάλλου, η τρομακτική, μακάβρια φιγούρα του Χάρου, του Μέγα Θεριστή, που απαντά στη Δύση, είναι κάτι τελείως ξένο προς την ιαπωνική παράδοση.

Ο Μισίμα είχε εκείνη τη μοιραία ημέρα καταλάβει με μέλη του ιδιωτικού του στρατού το Γενικό Επιτελείο Εθνικής Αμυνας της Ιαπωνίας, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να αφυπνίσει τους συμπατριώτες του από την παρακμή στην οποία πίστευε ότι έχει περιέλθει η πατρίδα του. Η έκκλησή του δεν εισακούστηκε και αυτοκτόνησε επί τόπου.

Η πρόσφατη ιστορία των γηραιών εθελοντών της Φουκουσίμα μπορεί να αποτελέσει πρώτης τάξεως παράδειγμα και για τους σύγχρονους Έλληνες, που σκέφτονται ακόμη τα πάντα με βάση τον απόλυτο ατομισμό τους, την ίδια ώρα που η Πατρίδα μας καταρρέει.

Υπέρβαση ορίων, διεύρυνση του εαυτού, της σκέψης, του αισθήματος, της πολιτικής – όλα καθημερινά ζητήματα είναι και τίθενται συνέχεια και στη χώρα μας. Υπάρχει μια ακόμα ρήση στο «Χαγκακούρε», μάλλον καίρια ιδίως για τους Ελληνες κυβερνώντες: «Εκείνη η στιγμή είναι τώρα αμέσως». Διότι, όπως είδαμε είκοσι μήνες τώρα, και η αναβλητικότητα μπορεί να είναι ένας μικρός αλλά αργός, βασανιστικός θάνατος.

Οι Ηλίες, όσο κι αν συγκινούνται απ’ την αυταπάρνηση των ηλικιωμένων εθελοντών της Ιαπωνίας, κάνουν βέβαια τα στραβά μάτια σε μια σειρά δεδομένα που δεν ταιριάζουν καθόλου στις ηρωικές αναφορές τους:

Ότι, ας πούμε, οι συντηρητές στο πυρηνικό εργοστάσιο της Φουκουσίμα έπαιρναν μισθούς επιπέδου McDonald’s, ότι μετά το δυστύχημα επήλθε μείωση των μισθών κατά 25% για τους εργαζόμενους της ιδιοκτήτριας του αντιδραστήρα Tepco, αν και το κράτος θα την χρηματοδοτήσει με 62 δις δολάρια. Στο γεγονός ότι η ιαπωνική κυβέρνηση γνώριζε τους κινδύνους που διέτρεχε η Φουκουσίμα, αλλά ο ιάπωνας πρωθυπουργός εξακολουθεί να ασκεί τα καθήκοντά του, αν και αμισθί από την 1η Ιουνίου (για τον Μάρτη, πληρώθηκε κανονικά), ενώ «σκέπτεται» να παραιτηθεί. Θέλετε και συναισθηματική παράλειψη; Δεν αναφέρθηκαν στην αυτοκτονία γέροντα 102 ετών για να μη φύγει απ’ το σπίτι του, κοντά στη Φουκουσίμα, ενώ υψηλόβαθμα στελέχη ξένων εταιρειών έφευγαν με ιδιωτικά αεροσκάφη από το Τόκιο.

Διαβάστε τα αρχικά κείμενα του ενός Ηλία και του άλλου Ηλία.

Διαβάστε και δείτε το ρεπορτάζ για τους ηλικιωμένους εθελοντές.

Μπόνους τρακ από τη Χρυσή Αυγή, που αύριο μπορεί και να το γράψει ο Ηλίας Μαγκλίνης στην Καθημερινή. Αν και μια ενδιαφέρουσα δυνατότητα για τον κ. Μαγκλίνη, για ν’ αποφύγει τις κακοτοπιές, είναι να εμπνευσθεί από την ιαπωνικού ενδιαφέροντος αρθρογραφία της Ελένης Μπίστικα.

ΥΓ. Δεν είναι έκπληξη η αρθρογραφία της Καθημερινής, βέβαια.

Τι είναι τα προσωπικά δεδομένα;

Το Free Gaza Movement μας έχει απασχολήσει δύο φορές στο παρελθόν σ’ αυτό το μπλογκ.  Την πρώτη φορά, όταν η πρώτη αποστολή του έφτασε επιτυχώς στα παράλια της αποκλεισμένης Γάζας και τη δεύτερη φορά όταν το ελληνικό σκέλος της αποστολής επέστρεψε στον Πειραιά.

Έκτοτε, το Free Gaza Movement κατάφερε κι άλλες φορές να φτάσει μέχρι τη Γάζα, μεταφέροντας κυρίως συμβολικά φορτία αλληλεγγύης στους εγκλωβισμένους Παλαιστίνιους. Μετά την εισβολή των Ισραηλινών στη Γάζα, τον περασμένο Δεκέμβρη, η αποφασιστικότητα των μελών του Free Gaza δεν κάμφθηκε, αν και οι όροι έγιναν σαφώς δυσμενέστεροι.

Δύο σκάφη του Free Gaza επεχείρησαν εν μέσω της στρατιωτικής επέμβασης να σπάσουν τον αποκλεισμό. Το «Dignity» εμβολίστηκε από το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό, ενώ σ’ αυτό επέβαιναν μέχρι και η κύπρια ευρωβουλευτής Ελένη Θεοχάρους. Το «Αρίων» («Spirit of Humanity») απετράπη σ’ εξαιρετικά αντίξοες καιρικές συνθήκες από την είσοδό του στα νερά της Γάζας. Αξίζει τον κόπο να παρακολουθήσετε το ντοκουμέντο που προέβαλε το Mega Channel, του οποίου ο δημοσιογράφος Γιάννης Κανελλάκης συμμετείχε στην αποστολή του «Αρίων» γύρω στα Χριστούγεννα.

Πριν λίγες ημέρες, το «Spirit of Humanity» επιδίωξε να σπάσει εκ νέου τον αποκλεισμό της Γάζας. Αυτή τη φορά, το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό προτίμησε να καταλάβει το σκάφος και να απαγάγει τους 21 επιβαίνοντες σ’ αυτό. Μεταξύ αυτών, η Σίνθια ΜακΚίνεϊ, πρώην μέλος του αμερικανικού Κογκρέσου.

Πιθανόν να τα ξέρετε όλα αυτά, εκείνο όμως που είναι ο λόγος που γράφεται αυτό το σημείωμα και μάλιστα μ’ αυτόν τον φαινομενικά άσχετο τίτλο, είναι μια «λεπτομέρεια» της αμερικανικής εξωτερικής πολιτικής που επισημαίνει σήμερα το Free Gaza Movement. Μεταφράζω κομμάτι από την «ενημέρωση των συντακτών» από τον εκπρόσωπο του State Department την 1η Ιουλίου:

ΕΡΩΤΗΣΗ: Έριν Κόνορς από Press TV. Το πρώην μέλος του κογκρέσου Σίνθια ΜακΚίνεϊ και μέλη του Free Gaza Movement εμποδίστηκαν από τον ισραηλινό στρατό ενώ βρίσκονταν σε ανθρωπιστική αποστολή. Τι γίνεται γι’ αυτό; Βρίσκονται καθ’ οδόν για εδώ; Θα απελαθούν; Ποιο είναι το επόμενο βήμα και θα φτάσουν οι προμήθειες που μετέφεραν στον προορισμό τους;

ΙΑΝ ΚΕΛΙ (ΕΚΠΡΟΣΩΠΟΣ): Δεν γνωρίζω την απάντηση στην τελευταία ερώτηση. Θα πρέπει να ρωτήσετε την Κυβέρνηση του Ισραήλ. Μπορούμε να επιβεβαιώσουμε ότι το ισραηλινό πολεμικό ναυτικό συνέλαβε τους επιβαίνοντες στο σκάφος που είναι γνωστό ως «Spirit». Ουδέν σχόλιον επί των προσώπων ή επί του αριθμού των Αμερικανών πολιτών που επέβαιναν στο σκάφος λόγω του νόμου περί προστασίας προσωπικών δεδομένων.

Τι να πούμε κι εμείς, no comment.

Το Ελληνικόν Έθνος εις την Παγκόσμιον Ιστορίαν

Αφού διάγουμε ημέρες Ελληνικού Πάσχα, χθες το μεσημέρι βρήκα λίγο ελεύθερο χρόνο κι έκανα μια βόλτα στο Μοναστηράκι. Σε κάποιο παλαιοβιβλιοπωλείο, βρήκα τη δεύτερη έκδοση ενός εξαιρετικά ενδιαφέροντος βιβλίου με τίτλο Εθνικαί και Κοινωνικαί Αρεταί. Το υπογράφουν οι Ι. Αναστασόπουλος και Ν. Αλικάκος. Εκδόθηκε δε για πρώτη φορά από τον Εκδοτικό Οίκο Ιωάννου Σιδέρη, Οδός Τσώρτσιλ 44, Αθήναι λίγο πριν το 1950.

Αφού παραθέσει ο εκδότης την εγκύκλιο του Υπουργείου Θρησκευμάτων και Εθνικής Παιδείας και την απόφασιν του Ανωτάτου Συμβουλίου Εκπαιδεύσεως της εποχής οι οποίες προτείνουν ανεπιφύλακτα το βιβλίο στους νέους, οι συγγραφείς χωρίζουν σε 8 κεφάλαια το αντικείμενο της μελέτης τους: Ατομική αγωγή, Θρησκευτική αγωγή, Εθνική αγωγή, Εθνικαί αρεταί, Κοινωνική αγωγή, Κοινωνική εθιμοτυπία, Κοινωνικά ελαττώματα, Το ισχύον Σύνταγμα της Ελλάδος.

Από το τρίτο κεφάλαιο, παραθέτω τα παρακάτω:

Το Ελληνικόν Έθνος εις την Παγκόσμιον Ιστορίαν

Το Ελληνικόν Έθνος καταλαμβάνει τας περισσοτέρας και ωραιοτέρας σελίδας  εις την παγκόσμιον ιστορίαν.

Η ιστορία όλων των προηγμένων λαών της γης εκφράζεται με θαυμασμόν δια την Ελλάδα. Στερεοτύπως επαναλαμβάνει η παγκόσμιος ιστορία εις όλας τας γλώσσας ότι:

«Η Ελλάς είναι η φωτοδότρια Χώρα, των Τεχνών, των Επιστημών και του Πολιτισμού της Ανθρωπότητος».

Η Ελλάς είναι η μόνη χώρα της Γης, δια την οποίαν εθυσιάσθησαν προθύμως αναρίθμητα εκλεκτά τέκνα ξένων Πατρίδων, διότι ανεγνώριζαν την Ελλάδα ως Πατρίδα όλων των προηγμένων Πατρίδων της Γης. Αι οδοί των Αθηνών, του Πειραιώς, της Θεσσαλονίκης και των άλλων πόλεων της Ελλάδος γέμουν εις μνήμην των από ονόματα φιλελλήνων, οι οποίοι έδωκαν το αίμα των δια να αποκτήση η Πατρίς μας την ελευθερίαν της και την ανεξαρτησίαν της.

Δεν υπάρχει κανένα ιστορικόν ή φιλοσοφικόν σύγγραμμα εις τον κόσμον, που να μην εκφράζεται με θαυμασμόν δια την Ελλάδα και δια τους Έλληνας. Ο Σωκράτης εις τους απορούντας διατί όλος ο κόσμος αγαπά την Ελλάδα έλεγε: «Χώρα η οποία σέβεται τον Θεόν και αγαπάται από τον Θεόν, δεν είναι δυνατόν να μη αγαπάται και από τους ανθρώπους». Ο δε Πλάτων έλεγεν: «Ευχαριστώ τον Θεόν διότι εγεννήθην Έλλην». Και ο Θαλής ο Μηλήσιος (sic) είς εκ των επτά σοφών της Ελλάδος έλεγε: «Δια τρία πράγματα ευχαριστώ τον Θεόν και μακαρίζω την τύχην μου, 1) Διότι εγεννήθην άνθρωπος και όχι θηρίον. 2) Διότι εγεννήθην ανήρ και ου γυνή και 3) Διότι εγεννήθην Έλλην και ου βάρβαρος».

Η ψυχική και πνευματική δύναμις του Ελληνισμού υπερείχεν όλων των λαών της γης. Ο ιδρυτής της ακαταλύτου Χριστιανικής Θρησκείας, όταν του ανηγγέλθη ότι μεταβαίνουν δια να τον προσκυνήσουν δύο Έλληνες, ο Φίλιππος και ο Ανδρέας, οι αμέσως γενόμενοι Απόστολοί του, είπεν: «Ελήλυθεν η ώρα ινά δοξασθή ο υιός του ανθρώπου». Και ο διάσημος Ρωμαίος ποιητής Οράτιος έλεγεν: «Η Ελλάς κατακτηθείσα υπό της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αντικατέστησεν αυτήν πνευματικώς και την υποδούλωσεν». Το σύγχρονον Ελληνικόν πνεύμα δεν υστερεί του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος.

Ο πατήρ της νίκης του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου Ουίνστων Τσώρτσιλ διακηρύττει ανά τον κόσμον ότι: «Εάν δεν υπήρχεν η ανδρεία και η γενναιοψυχία των Ελλήνων, δεν γνωρίζομεν ποία θα ήτο η έκβασις του μεγάλου πολέμου».

Και αυτός ακόμη ο Στάλιν, κατά την διάρκειαν του ιδίου πολέμου έλεγεν: «Μετά την νίκην θα κατέλθω ως απλούς φίλος από την Σερβίαν, ως τιμωρός από την Βουλγαρίαν και ως προσκυνητής εις την ηρωϊκήν και ένδοξον Ελλάδα».

Ήλθον ως θαυμασταί της Ελλάδος και ως προσκυνηταί της Ακροπόλεως και της Πίνδου, όλοι οι μεγάλοι στρατηγοί και εκπρόσωποι των μεγάλων μας συμμάχων και φίλων. Ο Τσώρτσιλ, ο Ήντεν, ο Μάρσαλ, ο Σμάτς.  Και ο Στάλιν θα ετήρει την υπόσχεσίν του και θα ήρχετο, εάν δεν ήτο Κομμουνιστής. Κάθε Κομμουνιστής θεωρεί το ψεύδος και την απάτην ως αρετήν του Κομμουνισμού, και τον δόλον, την σφαγήν, και την εξαθλίωσιν ως λίπασμα της επικρατήσεως των αναρχικών και αντιχριστιανικών ιδεών.

Ελπίζοντας να έχω καλύψει τις εθνικές σας ανάγκες γι’ απόψε, σας παροτρύνω να κρατήσετε αυτά τα σοφά λόγια στο μυαλό σας καθώς ξεκοκαλίζετε τον εθνικό οβελία. Καλή όρεξη!