Λαφαζανιές

panaritiΛαφαζανιές δηλαδή.

Ποιος είπαμε ότι ανακαλεί ποιον;

Όταν η μύτη σου τρέχει και τα πόδια σου μυρίζουν, μάλλον στέκεσαι ανάποδα…

i-elpida-erxetai--to-prwto-tileoptiko-spot-tou-suriza.w_hrΗ αποψινή ανακοίνωση της πολιτικής γραμματείας του ΣΥΡΙΖΑ, εκτός που δε λέει τίποτα, λέει κάτι ενδιαφέρον:

Οι κόκκινες γραμμές της κυβέρνησης είναι και κόκκινες γραμμές του ελληνικού λαού, εκφράζουν τα συμφέροντα των εργαζομένων, των αυτοαπασχολούμενων, των συνταξιούχων, των αγροτών και της νεολαίας. Εκφράζουν την ανάγκη της χώρας να μπει σε ένα νέο δρόμο ανάπτυξης, με πυρήνα της την κοινωνική δικαιοσύνη και την αναδιανομή του πλούτου.

Όπα, μάγκες, εξηγηθείτε, ακόμη και μέσα σ’ αυτό τον τραγέλαφο: ποιος τράβηξε πρώτος τις κόκκινες γραμμές;

Το «Κόκκινο» δικαίωμα στα διαφημιστικά έσοδα

Cashier

Διαβάζουμε σ’ ένα παραπονιάρικο άρθρο που δημοσιεύεται στην ιστοσελίδα του ραδιοφωνικού σταθμού του ΣΥΡΙΖΑ «Στο Κόκκινο 105,5» και αφορά την υπέρτερη θέση του σταθμού στη λίστα των ακροαματικοτήτων σε σχέση με τη θέση του στη λίστα της κατανομής της διαφημιστικής δαπάνης:

Ο δείκτης που προκύπτει από τον αριθμό των ακροατών και το χρόνο ακρόασης θα έπρεπε να είναι και το αντικειμενικό κριτήριο με βάση το οποίο θα κατανέμεται η διαφήμιση:

Όσο πιο απλωμένο είναι το κοινό μέσα στο ραδιοφωνικό χρόνο τόσο μεγαλύτερες οι πιθανότητες να ακούσει κάποιος ένα διαφημιστικό μήνυμα. Αν ίσχυε αυτή η αντικειμενική κατανομή, το ΚΟΚΚΙΝΟ θα έπρεπε να παίρνει το 3,1% της διαφημιστικής δαπάνης κι αυτό θα το καθιστούσε βιώσιμο και κερδοφόρο. Ας έπαιρνε το 2,5%, το 2%, το 1,5% και όχι το 0,6% που παίρνει σήμερα, με χίλιους κόπους και βάσανα. Το ΚΟΚΚΙΝΟ παίρνει το 20% της διαφήμισης που δικαιούται και τούτο, σε απλά μαθηματικά, σημαίνει ότι κάποιος άλλος παίρνει το 80% που δεν δικαιούται.

Η γενικευμένη «αριστερή» σύγχυση του ΣΥΡΙΖΑ δε θα μπορούσε παρά να εκφράζεται και σ’ αυτό το πεδίο.

Η διαφήμιση αποτελεί το κύριο έσοδο των περισσότερων μέσων ενημέρωσης. Για τις εφημερίδες και τα περιοδικά, η διαφήμιση είναι ο κύριος λόγος της απαξίωσής τους στα μάτια του αναγνωστικού κοινού. Όταν η ιδέα δεν είναι να πουλάς ειδήσεις στους αναγνώστες, αλλά αναγνωστικό κοινό στους διαφημιζόμενους, αρχίζει και μειώνεται το ενδιαφέρον για την παραγωγή της είδησης και αμφισβητείται η εγκυρότητα του περιεχομένου της. Αυτό παρασέρνει εργαζόμενους δημοσιογράφους, τεχνικούς κλπ., όπως έχουμε δει πολύ καλά τα τελευταία χρόνια στη χώρα μας.

Είναι γεγονός ότι για την τηλεόραση και το ραδιόφωνο τα πράγματα είναι λίγο πιο πολύπλοκα, καθώς δεν υφίσταται άμεσος τρόπος αγοράς του προϊόντος εκ μέρους του αναγνωστικού κοινού. Αυτό οδηγεί τους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς στο διπλό παιχνίδι της διεκδίκησης κομματιού της πίτας των διαφημιζόμενων, της πίτας που καθορίζει, λίγο-πολύ, ποιος μπορεί και ποιος δε μπορεί να συνεχίσει να εκπέμπει.

Ε, λοιπόν, όσο κι αν είναι κατανοητά τα αδιέξοδα που έχει ακόμη κι ένας κομματικός σταθμός όπως το «Κόκκινο» (που σημαίνει ότι έχει κάποια πρόσβαση και στην κρατική χρηματοδότηση του ΣΥΡΙΖΑ), η συζήτηση περί «δικαιώματος στη διαφήμιση», περί «δίκαιης κατανομής» της διαφημιστικής πίτας με «αντικειμενικά κριτήρια» δεν είναι απλώς ανεδαφική, είναι και ύποπτη σε σχέση με τις προθέσεις του σταθμού. Τι ζητάει δηλαδή ο σταθμός (αν δικαιούμαστε να υποθέσουμε ότι το άρθρο εκφράζει την άποψη της διεύθυνσης του σταθμού ή της αρχισυνταξίας του); Να χρηματοδοτείται από τράπεζες, εισαγωγείς αυτοκινήτων και φαρμακοβιομηχανίες; Για να έχει το δικαίωμα το κοινό του σταθμού ν’ ακούει χρήσιμα διαφημιστικά μηνύματα;

Να τους χαίρεται το κοινό τους, λοιπόν. Κάτι τέτοια βλέπει ο κόσμος και προκύπτουν κινήσεις σαν την (άκομψη, είναι αλήθεια) κατάληψη του σταθμού πριν λίγες ημέρες από αλληλέγγυους στους αγωνιστές κρατούμενους απεργούς πείνας…

Ποιος είναι δεξιότερος, ο Καρυπίδης ή ο ΣΥΡΙΖΑ;

Τι πρόβλημα κι αυτό, η επικαιρότητα! Οι αυτοδιοικητικές εκλογές, ο ΣΥΡΙΖΑ, οι υποψηφιότητες γενικώς, η υποψηφιότητα Καρυπίδη. Ο Old Boy εξανίσταται για το 9-3, όμως εδώ (κι αλλού) αυτά που πρέπει έχουν ειπωθεί εγκαίρως, απ’ το 2011, πριν καν δουν οι περισσότεροι τη Χρυσή Αυγή να έρχεται. Η Χελώνα αναδημοσιεύει εκείνο το παλιό σημείωμα σήμερα πάλι. Στην ιστορία αυτά τα τρία χρόνια θα είναι μια στιγμή…

ΔΕΞΙΑ ΟΛΟΤΑΧΩΣ ΜΕΧΡΙ ΤΗΝ ΞΕΡΑ

Ο Χασοδίκης επεσήμανε χθες ένα σημείο της δημοσκόπησης της GPO που παρουσίασε ο Γιάννης Πρετεντέρης στην «Ανατροπή» του. Ευτυχώς δηλαδή, γιατί η Χελώνα είναι ερπετό αλλά δεν είναι αναίσθητη, κι έτσι δυσκολεύεται να παρακολουθήσει Πρετεντέρη όσο και ο Χασοδίκης, κι έτσι δεν θα είχε πάρει χαμπάρι την δημοσκόπηση.

Η Χελώνα ευχαριστεί επομένως τον Χασοδίκη για την επισήμανση, και διαλέγει ένα άλλο σημείο της δημοσκόπησης για σχολιασμό. Ορίστε, κι αν θέλετε να το χαρείτε πραγματικά πατήστε πάνω στην εικόνα για να το δείτε σε πλήρες μέγεθος:

Κάτι είναι σάπιο στο βασίλειο της Δανιμαρκίας όταν το 64% των ψηφοφόρων του ΚΚΕ και το 56,4% αυτών του ΣΥΡΙΖΑ προκρίνει ως λύση του μεταναστευτικού να φύγουνε, να πάνε αλλού.

Και βέβαια, ναι, η Χελώνα γνωρίζει πολύ καλά πόσο εύκολο είναι για μια έρευνα να βγάλει τα αποτελέσματα που θέλει, όμως εδώ προφανώς δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Και αυτή η ένδειξη, δεν είναι απλώς καμπανάκι: Ο Κουασιμόδος βαράει όλες μαζί τις καμπάνες της Νοτρ Νταμ κι η ελληνική κοινωνία αντιδρά σαν χρυσόψαρο.

ΠΗΓΕΣ

Δημοσκόπηση GPO για Ανατροπή, 3-7 Φεβρουαρίου 2011

Προεκλογικά δημοσιογραφικά φάουλ

Κίτρινη κάρτα πρέπει να δώσουμε στον Γιώργο Βότση για το άρθρο του με τίτλο «Κάλπη απωθητική και καθεστωτικός καθωσπρεπισμός» στην Ελευθεροτυπία της προηγούμενης Δευτέρας. Εκεί, μεταξύ άλλων, υποστηρίζει ότι

θα βρεθεί, ίσως, στο Ευρωκοινοβούλιο να υπηρετήσει, υποτίθεται, τη διεύρυνση της δημοκρατίας στην Ευρώπη (όχι, ας πούμε, ένας Γιώργος Γληνός με την ανεκτίμητη εμπειρία στις Βρυξέλλες ή μια ορεξάτη για δουλειά Παναγιώτα Μανιού, με τις τέσσερις γλώσσες και τις διεθνείς διασυνδέσεις, αλλά) κάποια κυρία παντελώς άγνωστη κοινωνικά και πολιτικά, με κύριο γνωστό της στοιχείο ότι είναι πολέμιος της Ευρωπαϊκής Ενωσης!

Αναφέρεται φυσικά στην, δεύτερη στο ευρωψηφοδέλτιο του Συνασπισμού Ριζοσπαστικής Αριστεράς, Ελένη Σωτηρίου.

Πιθανότατα ο κ. Βότσης, παίζοντας τάβλι εκεί στην Εύβοια, λίγο μετά το Πήλι, δεν μπόρεσε να μάθει και πολλά πράγματα για την Ελένη Σωτηρίου, πέραν φυσικά εκείνων που τόνισε ο Τύπος τον οποίον αναμφίβολα θα διαβάζει.

Δεν έκανε και ρεπορτάζ, βέβαια. Γιατί αν ρωτούσε την Παναγιώτα Μανιού που τόσο καλά φαίνεται να γνωρίζει, θα μάθαινε ότι η Ελένη Σωτηρίου, ένας χαμηλών τόνων ευγενικός άνθρωπος, ανήκει στη γενιά που πολιτικοποιήθηκε στις μεγάλες κινητοποιήσεις του 1990-91. Θα μάθαινε ότι συμμετείχε στο Αριστερό Σχήμα Παντείου, το φοιτητικό σκέλος της τότε Πολιτικής Ομάδας Α/συνέχεια (μετέπειτα ΚΟΕ). Θα μάθαινε επίσης ότι η Ελένη Σωτηρίου ανήκει πραγματικά σ’ αυτό που διάφοροι απ’ έξω καλοθελητές ονομάζουν «Γενιά των 600-700-400 ευρώ».

Η Παναγιώτα, από την άλλη (πιο εκρηκτικός χαρακτήρας, έχει καβαλήσει κατά καιρούς και τα έδρανά της για να σπρώξει κάτι ανόητους συνδικαλιστές της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ), δεν ανήκει στην ίδια κατηγορία. Λίγο η ιδιότητα του πατέρα της, λίγο η από νωρίς σχέση της με τον Συνασπισμό, λίγο η σημερινή συμμετοχή της στην «ομάδα Τσίπρα» (θυμάμαι κάτι φωτογραφίες στο Βήμα κι ανατριχιάζω!), θα συμβόλιζε κάτι τελείως διαφορετικό στο ευρωψηφοδέλτιο του ΣΥ.ΡΙ.ΖΑ.

Με τις υγείες του, όμως, του Γιώργου Βότση που μ’ έκανε να θυμηθώ ασπρόμαυρα πλάνα του φοιτητικού παρελθόντος μου.