Το τραμ το τελευταίο

Πρόταση συνδυασμένης ανάγνωσης, μάθημα προς κάθε ενδιαφερόμενο για τους σκοπούς των δημοσίων συγκοινωνιών και την ελεύθερη επιχειρηματική δραστηριότητα:

Ο Οργανισμός Αστικών Συγκοινωνιών Αθήνας αποφασίζει τη διακοπή της λειτουργίας της λεωφορειακής γραμμής 400, «Αξιοθέατα της Αθήνας», λόγω μειωμένης κίνησης, από την 1η Ιουνίου. Η Καθημερινή καλύπτει το θέμα, με εύλογα ερωτήματα της συντάκτριας για τη σκοπιμότητα της κατάργησης.

Λίγες μέρες αργότερα, η Καθημερινή αναπαράγει τη γκρίνια της εταιρείας City Sightseeing η οποία έχει δρομολογήσει δικά της λεωφορεία που κάνουν περίπου αυτό που έκανε η γραμμή 400 του ΟΑΣΑ. Η εταιρεία παραπονιέται για τις πορείες και το αίσθημα ανασφάλειας που έχουν οι επιβάτες των λεωφορείων όταν κινούνται μ’ αυτά στην Αθήνα. Τέλος, η έτερη συντάκτρια δε διστάζει να μεταφέρει την ενόχληση της εταιρείας City Sightseeing από τη δραστηριοποίηση ενός ανταγωνιστή στην ίδια αγορά:

Τα εν Ελλάδι γραφεία της ξένης εταιρείας γίνονται καθημερινά αποδέκτες σωρείας παραπόνων από τουρίστες που ξεκινούν την ξενάγηση με το ένα λεωφορείο, σε κάποιο σημείο μπερδεύονται από την ομοιότητα και επιβιβάζονται στο «άλλο», όπου τους ζητείται να πληρώσουν ξανά εισιτήριο. H εταιρεία Somaco Α. Ε., νόμιμος εκπρόσωπος της αγγλικής μητρικής City Sightseeing Ltd στην Ελλάδα, έχει καταθέσει αίτηση για ασφαλιστικά μέτρα και προσωρινή διαταγή στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών κατά της εταιρείας «Μαρινάκης ΑΞΕΤΕ».

Τα συμπεράσματα δικά σας, γιατί τα έχουν εύκολα τα δικαστήρια.

Ανθελληνικοί τουριστικοί οδηγοί

Σε δύσκολες εποχές, ο υπουργός τουρισμού έχει μια τάση να περιγράφει θετικά τα αρνητικά, όπως κάνει εδώ κι εδώ. Να δούμε τώρα τι θα κάνει με τα στοιχεία που βγαίνουν στη δημοσιότητα.

Το μπλοκ του πατριωτικού παρεμβατισμού θα χρεώσει φυσικά στους ανθέλληνες την αναπόφευκτη πτώση. Αν και φοβάμαι την πιθανότητα να χρησιμοποιήσουν εμένα ως πηγή, ορίστε η λίστα των 10 καλύτερων παραθαλάσσιων ξενοδοχείων σύμφωνα με το γνωστό και μη εξαιρετέο TripAdvisor:

Τα 10 καλύτερα παραθαλάσσια ξενοδοχεία: tripadvisor.com

Τα 10 καλύτερα παραθαλάσσια ξενοδοχεία: tripadvisor.com

Κοινωνική μνήμη, δημόσιος χώρος και εξουσιαστικές πρακτικές

Η xilaren γράφει στο μπλογκ του Rakasha για μια ενδιαφέρουσα αίσθηση του τι ακριβώς συνιστά για τους Γάλλους τη διατήρηση της κοινωνικής μνήμης σε μια πόλη, ενώ ταυτόχρονα σχεδόν ο Ιός της Ελευθεροτυπίας ασχολείται με την αποσιώπηση από τα γαλλικά ΜΜΕ των φοιτητικών κινητοποιήσεων αυτού του διαστήματος.

Εγώ, πάλι, έχοντας προσφάτως επιστρέψει από ένα ταξίδι αναψυχής στη γαλλική πρωτεύουσα (ήμουν εκεί και την ημέρα της πορείας που περιγράφει ο Ιός και ναι, έμενα δυο βήματα από τον σταθμό Jean Jaures του μετρό!), βρήκα σε μια παλιά νουβέλα του Βασίλη Βασιλικού αυτό που μου ‘μεινε απ’ την κυρίαρχη αφήγηση του Παρισιού (από «Το Ψαροτούφεκο», 1970):

Το Ορλύ είναι ένα κομψό αεροδρόμιο. Στη Γαλλία που φασιστικοποιείται σταδιακά, η κομψότητα είναι εκείνο που τη σώζει. Και το Παρίσι του μέλλοντος θάναι ένα τεράστιο ξενοδοχείο για τους φίλους της τέχνης, της μόδας και της γαστρονομίας. Το Παρίσι της Βαστίλης, το Παρίσι της Κομούνας, το Παρίσι της Απελευθέρωσης και το Παρίσι του Μάη δεν θα υπάρχουν πια. Στη θέση του, με την αναγκαστική άμπωτι της εργατιάς στα προάστια, θάχει απομείνει ένα άδειο κέλυφος, αντηχείο της επανάστασης, σορβονικό μαυσωλείο, για τους τουρίστες.

Το Παρίσι πάντοτε ήταν μια πόλη όπου η εξουσία εκφραζόταν δια της αρχιτεκτονικής και η αρχιτεκτονική υπηρετούσε την πάσης φύσεως εξουσία. Για σκεφτείτε: Η Notre Dame, σύμβολο θρησκευτικής εξουσίας, το παλάτι του Λούβρου, σύμβολο πολιτικής εξουσίας, η Αψίδα του Θριάμβου, σύμβολο στρατιωτικής ισχύος, ο Πύργος του Άιφελ, σύμβολο τεχνικής καινοτομίας και οικονομικής εξουσίας και φυσικά οι λεωφόροι του Hausmann, σύμβολο ταξικής εξουσίας.

Σήμερα, γύρω στα 30 εκατομμύρια τουρίστες καταφθάνουν ετησίως στο Παρίσι για να επισκεφθούν τα κουφάρια των αρχιτεκτονικών συμβόλων της εξουσίας του παρελθόντος. Πρέπει να το ευχαριστιούνται, με τις φωτογραφικές μηχανές τους και τα μπιστρό τους, αυτό το εικονικό ταξίδι στο μεγαλοπρεπές παρελθόν. Αυτή, εξάλλου, είναι και η κυρίαρχη αφήγηση για το Παρίσι, η αφήγηση του παρελθόντος που προκρίνει και προωθεί η εξουσία, εννοώ.

Και το σήμερα; Πρέπει να φύγει κανείς από τα κεντρικά διαμερίσματα για να βρει την σημερινή αρχιτεκτονική πρόταση της εξουσίας (ή, αν θέλετε, την εξουσιαστική πρόταση της αρχιτεκτονικής). Πρέπει ν’ αφήσει πίσω του το Ετουάλ και την Αψίδα του Θριάμβου και να οδηγηθεί (με λεωφορείο κατά προτίμηση) στο δυστοπικό μέλλον της Défense. Αν κάποτε μιλούσαμε για τον πιστό, τον υπήκοο, τον στρατιώτη, τον παραγωγό και τον εργάτη, σήμερα εδώ μιλάμε για τον καταναλωτή, το μόνο επιτρεπόμενο πρότυπο ζωής για τον άνθρωπο της πόλης.

Και ο πολίτης, αυτό το δημιούργημα της Γαλλικής Επανάστασης του 1789; Ας γελάσω!

Mamma mia!

Έπιασε καλοκαίρι και ο Δήμος Σκιάθου ανταποδίδει τη δημοσιότητα που του προσέφερε το νέο κινηματογραφικό αριστούργημα που κοσμεί το εκράν. Το δελτίο τύπου, βέβαια, τα λέει βέβαια λίγο διαφορετικά απ’ ό,τι έχουν συμβεί.

Δεν πειράζει. Ο πυρετός της διεθνούς προβολής δικαιολογεί ορισμένα λάθη. Εξάλλου, εμπρός μας έχουμε κι άλλες επιλογές. Όχι αποκλειστικές, δηλαδή, αλλά γιατί να μην πιστέψουμε τους αρμοδίους;

Περί τουρισμού, δείτε κι εδώ.

Άρη είσαι σπίτι;

Ο υπουργός τουριστικής ανάπτυξης επισκέπτεται αυτές τις ημέρες το Ντουμπάι για να συσφίξει τους παραδοσιακούς δεσμούς της χώρας με τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, να κλείσει κανένα πακέτο πλούσιων πετρελαιάδων που θα ‘ρθουν το καλοκαίρι για μπάνια επενδύσεις και, φυσικά, για να πάρει και καμιά ιδέα για την εδώ τουριστική ανάπτυξη.

Ειδικό βάρος έδωσε στο αγαπημένο άθλημα του κυβερνώντος κόμματος, το γκολφ. Από τη νέα κολοσσιαία εγκατάσταση γκολφ του Ντουμπάι, ο υπουργός τουριστικής ανάπτυξης δήλωσε:

«Τέτοιες δράσεις πρέπει να αποτελούν πηγή έμπνευσης για εμάς, να αποτελούν παράδειγμα, γιατί σε αντίθεση με το Ντουμπάι, εμείς έχουμε τον παράδεισο και τον μετατρέπουμε σε κόλαση».

Επειδή δεν πιστεύω ότι ο υπουργός δεν είναι καλά πληροφορημένος για το φυσικό αντικείμενο του χαρτοφυλακίου του, εικάζω ότι προβάλλει ως επιθυμητό το ήδη συμβάν, όπως εξάλλου έχει ξανασυμβεί πρόσφατα σε ζήτημα αρμοδιότητας του υπουργείου του. Πιο πιθανό φαίνεται το ενδεχόμενο να προσπαθεί έτσι να διασκεδάσει τις αντιδράσεις.

Όσον αφορά τους αφοριστικούς μανιχαϊσμούς περί παραδείσου και κολάσεως, όλα είναι σχετικά. Ας ρίξουμε μια ματιά στο πριν και το μετά του Ντουμπάι, στο πριν και το μετά του Καϊάφα, ας ρίξουμε μια ματιά στην ανατολική και μια στη δυτική Πελοπόννησο για να πάρουμε καμιά ιδέα.

Κατά τ’ άλλα, ο υπουργός προετοιμάζει το επόμενο κρατικό επενδυτικό βήμα του πλούσιου εμιράτου προς την Ελλάδα (έχει και προηγούμενα;), και χρυσώνει το χάπι περιγράφοντας τα λεφτά με σέσουλα που θα καταλήξουν σ’ ελληνικά χέρια (εδώ κι εδώ).

Η Καθημερινή, αναδεικνύοντας σήμερα τα προβλήματα των μουσείων, υποστηρίζει ότι τα μουσεία κι οι αρχαιολογικοί χώροι είναι τα εργοστάσια του τουρισμού της χώρας. Προφανώς ο υπουργός τουριστικής ανάπτυξης δεν έχει την ίδια γνώμη.

ΥΓ1. Ευκαιρία, μια που το Ντουμπάι αποτελεί πηγή έμπνευσης για τον υπουργό τουριστικής ανάπτυξης, να το προτείνουμε και στον υπουργό πολιτισμού. Ας βγάλουμε τα φουάρ μας να τα μετρήσουμε: βόρειο και νότιο.

ΥΓ2. Τι παίζει με το Τρίκερι;

Εκκλησία, τουρισμός και δημόσια έργα

Διαβάσαμε μ’ ενδιαφέρον στην Καθημερινή για την προκήρυξη από τον ΕΟΤ δύο έργων θρησκευτικού τουρισμού στη Σαμοθράκη και την Κρήτη. Μάθαμε ότι δεν είναι σημερινό το ενδιαφέρον του ΕΟΤ και του υπουργείου τουριστικής ανάπτυξης για τα βήματα του Αποστόλου Παύλου στην Ελλάδα. Όμως, 150.000 ευρώ δεν είναι λίγα λεφτά. Ειδικά μάλιστα, όταν το έργο για το οποίο θα διεξαχθεί διαγωνισμός στις 20 Μαϊου 2008 έχει ήδη πραγματοποιηθεί!

Ποιος κοροϊδεύει ποιον;