Στην ουρά της Alphabank

old cash register

Τέλος του μηνός, όλοι θέλουν κάτι να πληρώσουν. Ουρές στο μηχάνημα αυτόματων πληρωμών και στο γκισέ. Περιμένεις, τι άλλο να κάνεις; Ένα μόνιτορ ψηλά στον τοίχο μας κρατά απασχολημένους: διαφημίσεις τραπεζικών προϊόντων (χρεωστικές κάρτες, όχι πια δάνεια), κάποιες ειδήσεις, οι σημερινές εορτές (Ευδοξία, Κύρος), πολιτιστικές προτάσεις.

Να μία:

Ο θαυματοποιός Γιάννης Ζουγανέλης παρουσιάζει μια αντεργκράουντ πολιτική σάτιρα βασισμένη σε πιο αληθινή απ’ τις πραγματικές ιστορίες που μας λένε στις ειδήσεις… Την έγραψε ο Θοδωρής Αθερίδης, και την εκτελούν κυριολεκτικά μπροστά στα μάτια σας ο προαναφερόμενος μαζί με τους Λευτέρη Ελευθερίου, Ιωάννα Τριανταφυλλίδου, Νάντια Κοντογεώργη και Γιάννη Μπισμπικόπουλο από τις 23 Γενάρη.

«Διάολε!», σκέφτομαι για μια στιγμή. Πώς παρεισέφρησε μια αντεργκράουντ πολιτική σάτιρα στο μόνιτορ της τράπεζας, για να κλείσει το μάτι σ’ όλους εμάς που μας απασχολούν οι λογαριασμοί μας; Σε ποια υπόγα άραγε παρουσιάζεται τούτη η σάτιρα, να βάλω το αμπέχωνό μου και να πάω; Μπράβο στους συντρόφους στρατευμένους καλλιτέχνες, οργανικούς διανοούμενους, που κάνουν το σκατό τους παξιμάδι και με όπλο τη σάτιρα, όπως τότε στη Βαϊμάρη υπερβαίνουν τα εσκαμμένα.

Στο τέλος, βέβαια, έρχεται η ματαίωση: Ελληνική Θεαμάτων, Μικρό Παλλάς, γενική είσοδος 20 ευρώ…

Οὐαὶ ὑμῖν, γραμματεῖς καὶ Φαρισαῖοι ὑποκριταί, ὅτι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οἵτινες ἔξωθεν μὲν φαίνονται ὡραῖοι, ἔσωθεν δὲ γέμουσιν ὀστέων νεκρῶν καὶ πάσης ἀκαθαρσίας. Οὕτω καὶ ὑμεῖς ἔξωθεν μὲν φαίνεσθε τοῖς ἀνθρώποις δίκαιοι, ἔσωθεν δὲ μεστοί ἐστε ὑποκρίσεως καὶ ἀνομίας.

Ψιλά γράμματα: Όταν οι τράπεζες αθετούν τις υποσχέσεις τους

Στα (υποχρεωτικά) ασφαλιστήρια περιουσίας που συνοδεύουν τα στεγαστικά δάνεια που αφειδώς έδιναν οι τράπεζες μέχρι πρόσφατα προστέθηκε νέος όρος. Η Χελώνα αντιγράφει από ασφαλιστήριο της EFG Eurolife, της θυγατρικής ασφαλιστικής εταιρείας της Eurobank:

Προσθήκη νέου ειδικού όρου με τίτλο «ΠΕΡΙΟΡΙΣΜΟΣ ΕΥΘΥΝΗΣ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΞΑΙΡΕΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΑΛΥΨΗ ΛΟΓΩ ΚΥΡΩΣΕΩΝ» ως εξής: Η Εταιρεία δεν παρέχει κάλυψη, ούτε υποχρεούται σε καταβολή οποιασδήποτε αποζημίωσης ή οποιουδήποτε χρηματικού ποσού με βάση το παρόν ασφαλιστήριο συμβόλαιο, στο βαθμό που η παροχή της εν λόγω κάλυψης και/ή η καταβολή της εν λόγω αποζημίωσης ή του εν λόγω χρηματικού ποσού θα εξέθετε την Εταιρεία στον κίνδυνο επιβολής οποιασδήποτε κύρωσης, απαγόρευσης ή περιορισμού σύμφωνα με τις αποφάσεις των Ηνωμένων Εθνών, ή επιβολής εμπορικών ή οικονομικών κυρώσεων σύμφωνα με τους νόμους και τους κανονισμούς οποιασδήποτε δικαιοδοσίας που θα διέπει την Εταιρεία.

Ας κάνουμε μια υπόθεση: το σπίτι παίρνει φωτιά, η ασφαλιστική πληρώνει το κεφάλαιο και έτσι μειώνονται τα διαθέσιμά της κάτω από το επιτρεπόμενο όριο και της αφαιρείται η άδεια λειτουργίας. Δεύτερη υπόθεση, καλύτερη: ο δανειζόμενος χρεοκοπεί, η ασφαλιστική πληρώνει το χαμένο κεφάλαιο στην τράπεζα, δηλαδή η τράπεζα διαγράφει το δάνειο και για να πάρει την ενίσχυση από το ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας υπόκειται σε εμπορικούς περιορισμούς.

Το παράδειγμα δεν έχει και πολύ νόημα αν μιλάμε για ένα μόνο συμβόλαιο, αλλά στη θάλασσα των στεγαστικών δανείων των τελευταίων χρόνων το δεύτερο σενάριο είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον. Εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και η γραμμή άμυνας των τραπεζών: θα αρνηθούν να πληρώσουν τα cds/ασφαλιστήρια για να μη χρεωθούν. Υπέροχα.

Αν κανείς έχει άλλη ανάγνωση, η Χελώνα θα χαρεί να την ακούσει.

Μπάμπης Παπαδημητρίου, συνώνυμο της προπαγάνδας

Η Χελώνα δεν νομίζει ότι είναι και πολύ δύσκολο να στηριχτεί ο ισχυρισμός του τίτλου, απλώς θα ήθελε να επισημάνει ένα χθεσινό παράδειγμα. Ο φίλτατος κ. Παπαδημητρίου, σε άρθρο του στην Καθημερινή, υποστηρίζει, θολώνοντας κατά την προσφιλή του συνήθεια τα νερά:

Ξεχνούν […] πολλοί από τους «ιδεολόγους» την αρχική προέλευση των χρημάτων που έχουν επενδυθεί, από τις τράπεζες, στα κρατικά ομόλογα. Αφήνουν να εννοηθεί ότι πρόκειται για «λεφτά των τραπεζών», πιθανότατα των μετόχων τους ή των «πλουσίων κερδοσκόπων-επενδυτών». Στην πράξη, πρόκειται για χρήματα των μικρών και μεσαίων αποταμιευτών.

Αυτός ο φτηνός συναισθηματικός λαϊκισμός περί θιγόμενων μικρομεσαίων αποταμιευτών (η λέξη καταθέτης κάνει τζιζ εν προκειμένω) καταρρέει φυσικά αν λάβει κανείς υπόψη τον θεμελιώδη κανόνα της σύγχρονης τραπεζικής και χρηματοπιστωτικής πραγματικότητας: Τα χρήματα που «διαθέτουν» και «επενδύουν» οι τράπεζες δεν σχετίζονται τόσο με τις καταθέσεις των αποταμιευτών που τις εμπιστεύονται, όσο με το παιχνίδι των διαδοχικών δανείων. Για όσους δεν έχουν πάρει ακόμη χαμπάρι το μεγάλο κόλπο, μια εκλαϊκευμένη βιντεοπεριγραφή του τρόπου λειτουργίας του χρηματοπιστωτικού συστήματος υπάρχει εδώ.

ΥΓ. Η Χελώνα θα διακινδυνεύσει μια πρόβλεψη, για την οποία φυσικά είναι έτοιμη να πει mea culpa αν πέσει έξω: Το plan A του PSI+ είναι έτσι κι αλλιώς ανεδαφικό και δε θα πραγματοποιηθεί. Αλλά και το plan B, της ενεργοποίησης των CACs δηλαδή, δεν θα συμβεί άμεσα. Όσοι περιμένουν εκλογές και προετοιμάζονται γι’ αυτές, θα βρεθούν και πάλι εκτός πραγματικότητας. Κοντός ψαλμός αλληλούια.

Ποιος θέλει ν’ αγοράσει την Τράπεζα Πειραιώς;

Διαβάζουμε σήμερα στο Βήμα, αλλά και σε άλλες εφημερίδες:

Προσαρμόζονται στην κρίση οι τράπεζες και στις αναδουλειές που έχει φέρει στον κλάδο η ύφεση και εφαρμόζουν ευέλικτες μορφές εργασίας. Η Τράπεζα Πειραιώς με στόχο να διατηρήσει τις θέσεις εργασίας και ταυτόχρονα να μειώσει το λειτουργικό της κόστος, προτείνει στο προσωπικό της, σε εθελοντική βάση, να βγει σε προσωρινή αργία για δύο ή τρία χρόνια και να εισπράττει για το διάστημα αυτό το 40% και 50% του μισθού του αντιστοίχως.

Χμ, αυτή δεν ήταν η τράπεζα που ήθελε το καλοκαίρι ν’ αγοράσει το Ταχυδρομικό Ταμιευτήριο και την Αγροτική Τράπεζα;

Οι τράπεζες κι ο τύπος

Η χθεσινή «πρόταση γάμου» της Τράπεζας Πειραιώς δεν μπορούσε παρά να μας θυμίσει αυτό το άρθρο που δημοσιεύτηκε πριν δέκα μέρες στην Καθημερινή. Μεταξύ άλλων, γράφει ο Γιώργος Μαντέλας:

Τα stress tests, στα οποία θα υποβληθούν οι ελληνικές τράπεζες φέτος το καλοκαίρι θα αποτελέσουν τη «λυδία λίθο» των αλλαγών στον χρηματοπιστωτικό κλάδο. Αναλόγως των αποτελεσμάτων τους, θα ληφθούν οι οριστικές αποφάσεις για το αν και ποιες κινήσεις θα γίνουν. Κορυφαία τραπεζικά, στελέχη τα οποία είναι σε θέση να γνωρίζουν κρίσιμες λεπτομέρειες ως προς το θέμα εξηγούν στην «Κ» ότι «οι διερευνητικές επαφές θα ξεκινήσουν σχεδόν αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση αυτών των αποτελεσμάτων και θα πάρουν την τελική τους μορφή το αργότερο έως το τέλος του έτους». Οπερ σημαίνει ότι το τελευταίο τετράμηνο του 2010 θα είναι από τα πιο αποφασιστικά στη διαμόρφωση της τελικής εικόνας που έχει ο ελληνικός τραπεζικός κλάδος κατά τα προσεχή χρόνια. Κατά συνέπεια, όποιοι αναμένουν δραματικές αλλαγές, προς την κατεύθυνση της στρατηγικής συγκέντρωσης δυνάμεων, μέσα στο καλοκαίρι, μάλλον αδίκως περιμένουν.

Είναι πραγματικά αστείο το πόσο έξω μπορεί να πέσει ένας δημοσιογράφος – ή μήπως εξέφραζε απλώς τις απόψεις της Εθνικής Τράπεζας για τις εξελίξεις στον τραπεζικό τομέα; Θα παρακολουθήσουμε με ενδιαφέρον τις αντιδράσεις της μεγαλύτερης ελληνικής τράπεζας στην ευθεία πρόκληση που της γίνεται. Μας ενδιαφέρει να δούμε και τη στάση της κυβέρνησης. Για να δούμε τι χαρτιά θα πάρει ο καθένας σ’ αυτό το γύρο. Δε χρειάζεται βέβαια να πούμε πολλά για το πόσο δίκιο έχει ο Greek Rider.

Για τη δικαιοσύνη και τους όρους λειτουργίας της

Πόσο συμπληρωματικές φαίνονται οι δυο σημερινές ειδήσεις από τον χώρο της δικαιοσύνης!

Από τη μια, οι δικαστές αρνούνται να απογραφούν ως δημόσιοι υπάλληλοι (με εύλογη νομικά επιχειρηματολογία) κι από την άλλη, ο Άρειος Πάγος γνωμοδοτεί υπέρ της αναγκαστικής κατάσχεσης για χρέη κάτω των 200.000, σε αντίθεση με πρόσφατη κυβερνητική ρύθμιση.