Θετικές εξελίξεις για την ανθρωπιά στη Νέα Μανωλάδα (μέσω Φαλήρου)

«Ανθρωπιά» (Editorial Καθημερινής, 19 Απρίλη 2013):

Οσα συνέβησαν στη Νέα Μανωλάδα είναι απαράδεκτα και το κράτος πρέπει να φροντίσει να μην επαναληφθούν. Κανένας δεν μπορεί να επινοεί και να εφαρμόζει τους δικούς του νόμους στην ελληνική επικράτεια. Η απανθρωπιά και η δολοφονική βία έναντι των μεταναστών, είτε αυτοί είναι νόμιμοι είτε παράνομοι, είναι φαινόμενα που αν δεν αντιμετωπισθούν με δυναμικό τρόπο από την πολιτεία, θα δημιουργήσουν ανεξέλεγκτες καταστάσεις. Να μην ξαναδούμε, λοιπόν, ποτέ ξανά σκηνές σαν αυτές που αποτύπωσαν οι κάμερες προχθές στην Ηλεία!

Θετικές εξελίξεις (Editorial Καθημερινής, 6 Οκτώβρη 2010):

Το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης συνιστά τη σημαντικότερη απειλή εθνικής ασφάλειας για τη χώρα. Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δείχνει να έχει αντιληφθεί το πρόβλημα και επιχειρεί να συντονίσει όλο τον κρατικό μηχανισμό σε μια προσπάθεια να το αντιμετωπίσει.

Πρόκειται για θετική εξέλιξη, καθώς η κατάληψη πολλών γειτονιών της Αθήνας από ομάδες λαθρομεταναστών έχει λάβει εφιαλτικές διαστάσεις.

Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο την εισροή 100.000 λαθρομεταναστών τον χρόνο. Οσο για τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης θα πρέπει να καταλάβουν ότι το συγκεκριμένο θέμα δεν αφορά μόνο την ΕΛ.ΑΣ. αλλά και τα υπουργεία Αμυνας και Εξωτερικών, τα οποία οφείλουν να ενεργοποιηθούν άμεσα.

(Μην παραλείψετε να διαβάσετε την φραουλίτσα στην τούρτα).

Ο ρατσισμός στη βιτρίνα

Ποιος έχει γράψει το παρακάτω:

Το ζήτημα της λαθρομετανάστευσης συνιστά τη σημαντικότερη απειλή εθνικής ασφάλειας για τη χώρα. Το υπουργείο Προστασίας του Πολίτη δείχνει να έχει αντιληφθεί το πρόβλημα και επιχειρεί να συντονίσει όλο τον κρατικό μηχανισμό σε μια προσπάθεια να το αντιμετωπίσει.

Πρόκειται για θετική εξέλιξη, καθώς η κατάληψη πολλών γειτονιών της Αθήνας από ομάδες λαθρομεταναστών έχει λάβει εφιαλτικές διαστάσεις.

Η Ελλάδα δεν αντέχει άλλο την εισροή 100.000 λαθρομεταναστών τον χρόνο. Οσο για τα υπόλοιπα μέλη της κυβέρνησης θα πρέπει να καταλάβουν ότι το συγκεκριμένο θέμα δεν αφορά μόνο την ΕΛ.ΑΣ. αλλά και τα υπουργεία Αμυνας και Εξωτερικών, τα οποία οφείλουν να ενεργοποιηθούν άμεσα.

Ο Καρατζαφέρης; Ο Βορίδης; Η επιτροπή κατοίκων Αγίου Παντελεήμονα; Ο Πλεύρης;

Όχι. Κάποιος άλλος.

Η καθημερινή εφημερίδα καθημερινά

Κάποιος κύριος, αφού αγοράσει την εφημερίδα και την βάλει παραμάσχαλα, παίρνει το τραμ. Μισή ώρα αργότερα κατεβαίνει έχοντας ακόμα παραμάσχαλα την ίδια εφημερίδα.

Αλλά πια δεν είναι η ίδια εφημερίδα, τώρα είναι ένας σωρός από τυπωμένα χαρτιά που ο κύριος αφήνει σ’ ένα παγκάκι της πλατείας.

Μόλις ο σωρός απ’ τα τυπωμένα χαρτιά απομείνει μόνος στο παγκάκι, μετατρέπεται και πάλι σε εφημερίδα, μέχρι που ένας νεαρός τη βλέπει, τη διαβάζει και την αφήνει μεταλλαγμένη σ’ ένα σωρό από τυπωμένα χαρτιά.

Μόλις ο σωρός από τυπωμένα χαρτιά απομείνει μόνος στο παγκάκι, μετατρέπεται και πάλι σε εφημερίδα, μέχρι που τη βρίσκει μια ηλικιωμένη κυρία, τη διαβάζει και την αφήνει μεταλλαγμένη σ’ ένα σωρό από τυπωμένα χαρτιά. Ύστερα την παίρνει σπίτι της και στο δρόμο τη χρησιμοποιεί για να τυλίξει μισό κιλό ραδίκια. Σ’ αυτό ακριβώς χρησιμεύουν οι εφημερίδες μετά απ’ αυτές τις εκθαμβωτικές μεταμορφώσεις.

[Julio Cortazar, Ιστορίες των κρονόπιο και των φάμα, Ύψιλον, 1983, μετάφραση Ελένη Χαράτση, σελ. 64]

Τι δεν γνωρίζει ο Μπάμπης Παπαδημητρίου για την ελληνική ναυτιλία

Σε άρθρο του στη σαββατιάτικη Καθημερινή, με αφορμή την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να αποκλείσει τον Ελληνικό Νηογνώμονα από την αγορά Ελέγχου και Πιστοποίησης πλοίων, ο Μπάμπης Παπαδημητρίου υποστηρίζει (ο τονισμός της Χελώνας):

Μια ακόμη παταγώδης αποτυχία του κράτους αποκαλύφθηκε με την απόφαση της Ευρωπαϊκής Επιτροπής να αποκλείσει τον Ελληνικό Νηογνώμονα από την αγορά Ελέγχου και Πιστοποίησης πλοίων. Την προσβλητική για το κύρος της Ελλάδας στη διεθνή ναυτιλία εξέλιξη ήδη τη γνωρίζαμε. O διεθνής Νηογνώμονας (International Association of Classification Societies) μας είχε αποπέμψει πρώτος. Στις 18(!) παρατηρήσεις των κοινοτικών λείπουν και τα στοιχειώδη.

Η Ελλάδα έχασε κύρος, χρήματα και θέσεις απασχόλησης. Κάποιοι πρέπει να τιμωρηθούν και να «φέρουν πίσω τα λεφτά». Θυμηθήκαμε πως η χώρα μας χάνει τεράστιους πόρους στη ναυτιλία, έναν τομέα στον οποίο, όπως και πάλι τις προάλλες αποδείχθηκε, ο ελληνικός εφοπλισμός διατηρεί τα πρωτεία, (πάνω από 4.000 καράβια συν περίπου 500 που ετοιμάζονται) μπροστά από Ιάπωνες, Κινέζους, Γερμανούς και Αμερικανούς.

Διαφεύγει, βέβαια, του γνωστού δημοσιογράφου μια σημαντική λεπτομέρεια για τον Ελληνικό Νηογνώμονα, την οποία άλλοι αρμοδιότεροι δημοσιογράφοι επισημαίνουν στην δική τους αντιμετώπιση του θέματος:

Ο Ελληνικός Νηογνώμονας λειτουργεί με τη μορφή ανώνυμης εταιρείας και εκδίδει πιστοποιητικά αξιοπλοΐας πλοίων. Επίσης, διατηρεί βιομηχανικό τμήμα για την έκδοση πιστοποίησης, καθώς και τμήματα μελετών και ερευνών σε συνεργασία με το ΕΜΠ και άλλα ερευνητικά ιδρύματα.

Σημειώνεται ότι μεταξύ των μετόχων ενός νηογνώμονα δεν πρέπει να περιλαμβάνονται πλοιοκτήτες, ναυπηγοί ή άλλοι οι οποίοι αναπτύσσουν εμπορική δραστηριότητα στην κατασκευή, τον εξοπλισμό, την επισκευή ή την εκμετάλλευση πλοίων.

Ο Ελληνικός Νηογνώμονας ιδρύθηκε το 1919, ενώ το 1992 πέρασε στον έλεγχο επιχειρηματιών, επικεφαλής των οποίων ήταν ο κ. Περικλής Παναγόπουλος, ο οποίος αποχώρησε λίγο αργότερα. Βασικοί μέτοχοι σήμερα είναι οι κκ. Γιώργος Βερνίκος, Ιωάννης Κούτσης, Κώστας Ματαράγκας, κληρονόμοι Διονύση Μελισσηνού.

Έχει άδικο η Χελώνα που σταμάτησε να διαβάζει το άρθρο του Μπάμπη Παπαδημητρίου μετά από τρεις αράδες; Τι βάρος μπορεί να έχουν οι προτάσεις του δημοσιογράφου στη συνέχεια του άρθρου του όταν δεν έχει κατορθώσει να γνωρίζει (ή αποσιωπεί;) μια θεμελιώδη παράμετρο του ζητήματος του Ελληνικού Νηογνώμονα ΑΕ;

[αν ο σύνδεσμος της Ναυτεμπορικής δεν είναι ενεργός, μπορείτε να δείτε ολόκληρο το άρθρο εδώ]

Όταν το «Βήμα» κάνει προπαγάνδα

Είναι προφανές στον προσεκτικό παρατηρητή ότι τις τελευταίες εβδομάδες παίζεται ένα έργο απαξίωσης των επιχειρήσεων δημοσίων συγκοινωνιών από την πλευρά της κυβέρνησης και μερίδας του τύπου (αρχίζουν, μάλιστα, να αποκαλύπτονται κι αυτοί που θα επωφεληθούν απ’ αυτό το παιχνίδι της απαξίωσης).

Είναι πολλά τα παραδείγματα, αλλά αυτό του Βήματος της Παρασκευής 2 Ιουλίου βγάζει μάτι για τον υπερβάλλοντα ζήλο του. Καλύπτοντας το ζήτημα της επίσχεσης εργασίας των εργαζόμενων της ΕΘΕΛ που δεν πληρώθηκαν στην ώρα τους, αναπαράγει τις διαφορετικές απόψεις των υπουργείων οικονομικών και μεταφορών σχετικά. Συνοδεύει δε το άρθρο με τίτλο «Εμφύλιος υπουργών για τις ΔΕΚΟ» με αυτή τη φωτογραφία του Άλκη Κωνσταντινίδη (AP), αλλά κυρίως με αυτή την πρόστυχη λεζάντα:

Επιβάτες περιμένουν επί ματαίω στη στάση για το όχημα που θα τους μεταφέρει στις δουλειές ή στα σπίτια τους. Χθεσινή εικόνα στο Σύνταγμα, που δείχνει ποιος τελικά πληρώνει το μάρμαρο της μη εξυγίανσης των αστικών συγκοινωνιών.

Οποιοσδήποτε έχει περάσει κάποτε απ’ το Σύνταγμα διαπιστώνει φυσικά ότι η εικονιζόμενη στάση είναι του τραμ, οπότε καμία σχέση δεν έχει με το εξεταζόμενο επίκαιρο ζήτημα της ΕΘΕΛ. Κι αρχίζει να αναρωτιέται κανείς ποιος γράφει τις λεζάντες της εφημερίδας.

Για τα λοιπά των μαζικών μεταφορών θα επανέλθουμε με περισσότερη τεκμηρίωση, όπως το έχουμε κάνει αρκετές φορές στη Χελώνα.

ΔΝΤ, μνημόνιο και ο ρόλος της Καθημερινής

Δεν υπάρχουν και πολλές αμφιβολίες υπέρ τίνων δουλεύουν η ιδιοκτησία, η διεύθυνση και ένα μέρος των δημοσιογράφων της Καθημερινής, αν παρακολουθήσει κανείς συστηματικά την εφημερίδα το τελευταίο διάστημα. Respect στους υπόλοιπους δημοσιογράφους που εξακολουθούν να κάνουν υποδειγματικά τη δουλειά τους, ενώ η διάταξη των θεμάτων και οι τίτλοι που θέτει η διεύθυνση υπονομεύουν το περιεχόμενο των άρθρων. Ενδεικτικό παραδειγματάκι απ’ το φύλλο της Κυριακής 27/6/2010:

Στο πρωτοσέλιδο χτυπά το «πάγωμα» του δανείου του ΔΝΤ προς τη Ρουμανία, λόγω της απόφασης του ρουμανικού συνταγματικού δικαστηρίου περί αντισυνταγματικότητας των μέτρων που έχει λάβει κατά διαταγήν του ΔΝΤ η ρουμανική κυβέρνηση:

Μετά την απόφαση του Συνταγματικού Δικαστηρίου της Ρουμανίας να κρίνει κάποια από τα μέτρα λιτότητας που ελήφθησαν εκεί ως αντισυνταγματικά, το ΔΝΤ ανέβαλε την καταβολή της πρώτης δόσης έκτακτου δανείου στη χώρα. Η προσφυγή κατά των μέτρων που επέβαλε το Ταμείο κατατέθηκε στις 16 Ιουνίου, η απόφαση ελήφθη την εβδομάδα που πέρασε και το ΔΝΤ «απάντησε» χθες.

Δεν είναι τυχαίο, φυσικά, αφού και το δικό μας Ελεγκτικό Συνέδριο ήδη έκρινε τέσσερα σημεία του αντιασφαλιστικού νομοσχεδίου ως αντισυνταγματικά. Επίσης, ο Δικηγορικός Σύλλογος Αθηνών, αλλά και διακεκριμένοι καθηγητές του Συνταγματικού Δικαίου όπως ο Κασιμάτης εκφράζουν τις επιφυλάξεις τους για τη νομιμότητα των όσων συμβαίνουν σήμερα – η ίδια η Καθημερινή δημοσιεύει το άρθρο της Ιωάννας Μάνδρου σχετικά.

Ποια είναι, όμως, η ακριβής είδηση; Αν ανοίξει κανείς βέβαια τις εσωτερικές σελίδες, στο άρθρο της Ευριδίκης Μπερσή με τίτλο «Το ΔΝΤ «μπλόκαρε» δόση δανείου στη Ρουμανία» διαβάζουμε, μετά το ρεπορτάζ περί Ρουμανίας:

Ανάλογη απόφαση έχει εκδώσει και το Συνταγματικό Δικαστήριο της Λεττονίας: […] «Οι περικοπές των συντάξεων αποτελούν παραβίαση του δικαιώματος στην κοινωνική ασφάλιση και των αρχών του δικαίου» αναφέρεται στην απόφαση, που εκδόθηκε την 21η Δεκεμβρίου 2009 και δεν επιδέχεται έφεση.

Το δικαστήριο υποχρέωσε την κυβέρνηση της Λεττονίας να επαναφέρει τις συντάξεις στο αρχικό ύψος τους […] Η κυβέρνηση συμμορφώθηκε με την απόφαση, ενώ οι εκπρόσωποι του μηχανισμού ΔΝΤ – Ε. Ε. συνέχισαν να χορηγούν κανονικά στη Λεττονία τις δόσεις του δανείου, συνολικού ύψους 7,5 δισ. ευρώ, παρότι ένας πυλώνας του Προγράμματος Σταθεροποίησης εξουδετερώθηκε […]

Αν όμως οι πολιτικές που επιβάλλει το ΔΝΤ αντί της ανάκαμψης οδηγούν σε βαθύτερη ύφεση, θα μπορούσε άραγε να τις καταγγείλει κανείς στο δικαστήριο ως ζημιογόνες για την εθνική οικονομία; Αυτό έκανε το 1999 η Συνομοσπονδία Τραπεζικών Υπαλλήλων της Νότιας Κορέας, ζητώντας αποζημίωση 400 εκατ. δολαρίων από το ΔΝΤ επειδή οι συμβουλές του οδήγησαν σε κλείσιμο πέντε τράπεζες. […] Το δικαστήριο της Σεούλ απέρριψε την αγωγή αποζημίωσης, επισημαίνοντας ότι καμία χώρα που έχει υπογράψει τις συνθήκες προσχώρησης στο ΔΝΤ δεν μπορεί να εγείρει δικαστικές αξιώσεις εις βάρος του.

Ενώ όμως οι αγωγές αποζημίωσης εις βάρος του ίδιου του ΔΝΤ δεν είχαν τύχη, οι δικαστικές προσφυγές κατά των μέτρων που αυτό επέβαλε δικαιώθηκαν και στην Ουκρανία.

Τι καταλαβαίνει κανείς; Ότι η Καθημερινή θέλει η ελληνική κυβέρνηση (στην οποία δεν έχει και πολύ εμπιστοσύνη) να απεμπλακεί από τις γνωστές ανοησίες της συνταγματικότητας και να προχωρήσει χωρίς εμπόδια, νομικά ή άλλα στην πλήρη παράδοση της χώρας στους γραφειοκράτες του ΔΝΤ κι αυτούς που εκπροσωπούν. Αυτό εξάλλου υποστηρίζει σε παραδιπλανή σελίδα και ο αρθρογράφος της εφημερίδας καθηγητής Θάνος Βερέμης, πρόεδρος του ΕΣΥΠ:

Η διεθνής κρίση έβαλε τέλος στην αμέριμνη μεγέθυνση του ελλείμματος και των χρεών μας και μας έθεσε ενώπιον της πραγματικότητας. Η αφύπνιση έπειτα από τρεις δεκαετίες κραιπάλης είναι βέβαια οδυνηρή. Μπορεί να αποδειχθεί όμως σωτήρια αν ο κ. Παπανδρέου τολμήσει να αναζητήσει εξωκοινοβουλευτικούς αρίστους για να στελεχώσουν το υπουργικό του συμβούλιο, όσο υπάρχει ακόμα καιρός.

Ο διευθυντής της εφημερίδας, Αλέξης Παπαχελάς, μ’ αφορμή την έκρηξη βόμβας στο γραφείο του υπασπιστή του υπουργού προστασίας του πολίτη, λέει ότι πρέπει να γίνουμε όπως οι άλλες χώρες όπου δεν συμβαίνουν λάθη στην ασφάλεια. Αντίθετα, φυσικά, μ’ όσα διαβάζει κανείς στο γειτονικό άρθρο με τίτλο «Εισβολές σε Λευκό Οίκο, Μπάκιγχαμ«. Παρακάτω, μπερδεύει εσκεμμένα την έννοια της «ασφάλειας» μ’ αυτήν της δημοκρατίας:

Μέσα στο μπάχαλο του μεταπολιτευτικού λαϊκισμού ό,τι είχε να κάνει με ασφάλεια λοιδορήθηκε και δαιμονοποιήθηκε. Οποιος ήθελε μια αστυνομία που να συλλέγει πληροφορίες και να κάνει τη δουλειά της θεωρείτο γραφικός ή ακραίος ή… ή…

Είναι προφανές πως μια κοινωνία που μπαίνει σε μεγάλες αναταράξεις και με έντονο ιστορικό τρομοκρατίας και βίας πρέπει να αλλάξει αν θέλει να αυτοπροστατευθεί και να θωρακίσει τη δημοκρατία της. Οι πολίτες, όποιοι κι αν είναι, ό,τι ιδέα και αν έχουν για τον εαυτό τους, οφείλουν να τηρούν όποιους κανόνες ασφαλείας επιβάλλει το νόμιμο κράτος. Αλλιώς οφείλουν να υφίστανται τις συνέπειες του νόμου! Και ταυτόχρονα το κράτος πρέπει να εκπαιδεύσει μια νέα γενιά αστυνομικών κ. ά. σε συνθήκες επαγγελματισμού και με τη νοοτροπία πως «δεν με νοιάζει αν είσαι ο Πάπας, από εδώ δεν περνάς χωρίς έλεγχο». […]

Αν δεν αλλάξουμε λοιπόν το «στραβό μας το κεφάλι», ξεριζώνοντας τα χαλασμένα κύτταρα που παράγουν ενστικτωδώς τέτοιες δήθεν «ψαγμένες» βλακείες, αν δεν σοβαρευτούμε ως κράτος και ως κοινωνία, το πρόβλημα της ασφάλειας στη χώρα θα γίνει πολύ πιο οξύ με σημαντικές συνέπειες.

ΥΓ. Ο «συνήθης ύποπτος» Μπάμπης Παπαδημητρίου σ’ ένα περίεργο άρθρο, που αξίζει να διαβαστεί, με θέμα τις ελληνικές τράπεζες και το «ταμείο χρηματοπιστωτικής σταθερότητας» (χρηματοδότησης των τραπεζών δηλαδή) που προβλέπει το μνημόνιο, κλείνει μνημειωδώς ως εξής:

Το εμπόδιο είναι το κράτος. Ο καθηγητής Βασίλης Ράπανος, πρόεδρος της Εθνικής Τράπεζας, σημείωσε προχθές ότι «στη χώρα μας συνέβη το αντίθετο» από εκείνο που έπαθαν όσες χώρες αύξησαν τα κρατικά τους ελλείμματα για να προστατεύσουν τις τράπεζές τους. Το κράτος, όπως και στην περίοδο 1979-1992, φορτώνει τα προβλήματά του στις τράπεζες. Αν ακόμη αναρωτιέστε γιατί όλες μαζί δεν «αξίζουν» περισσότερο από 15 δισ. όταν τα ελληνικά ομόλογα ξεπέφτουν κι άλλο, κάντε τον υπολογισμό της ζημιάς που θα προκαλέσει «μικρό» haircut στο χαρτοφυλάκιο των 40 δισ. ομολόγων. Μήπως δεν φτάνουν ούτε τα 10 δισ. που θα πάρει προίκα το Ταμείο;

Ρεζίλι των σκυλιών

Η ανάγκη να γράψει κάτι ένας δημοσιογράφος είναι μεγάλη. Έτσι ο Μενέλαος Τζαφαλιάς, ανταποκριτής του βρετανικού Independent αποφασίζει να γράψει ένα άρθρο για τα γνωστά «μπαχαλόσκυλα» της Αθήνας. Για να βγουν οι λέξεις, υποστηρίζει κάπου στο τέλος:

The number of strays in Greece is a reflection of the country’s economic difficulties.

Έτσι πρόχειρα, η ιστορία αλλιώς μας λέει τα πράγματα:

Στις 25 Δεκεμβρίου 1825 άρχισε η δεύτερη φάση της πολιορκίας του Μεσολογγίου. Όπως και στην πρώτη πολιορκία, πάλι υπήρξε διάσταση απόψεων μεταξύ των δύο πασάδων. Ο αιγύπτιος Ιμπραήμ επεχείρησε με τις δικές του δυνάμεις να καταλάβει το Μεσολόγγι στις 16 Ιανουαρίου 1826. Απέτυχε, όμως, και αναγκάσθηκε να συμπράξει μετά του Κιουταχή. Οι δύο στρατοί κατέστησαν ασφυκτική την πολιορκία με ανηλεή κανονιοβολισμό του Μεσολογγίου και με την κατάληψη των στρατηγικής σημασίας νησίδων Βασιλάδι (25 Φεβρουαρίου) και Κλείσοβας (25 Μαρτίου). Μετά την πτώση των δύο νησίδων, η θέση των πολιορκουμένων κατέστη δεινή, μετά και την αποτυχία του Μιαούλη να διασπάσει τον ναυτικό αποκλεισμό.

Η κατάσταση πλέον μέσα στην πόλη είχε φθάσει σε οριακό σημείο. Τρόφιμα δεν υπήρχαν και οι πολιορκούμενοι (γυναίκες, παιδιά, τραυματίες, γέροντες και μαχητές) σιτίζονταν με φύκια, δέρματα, ποντίκια και γάτες!